خرید خودرو
رنو 5 توربو 3E و پژو e-T16 دو برداشت متفاوت از بازگشت هاچ‌بک‌های رالی فرانسه هستند: رنو با دو موتور برقی و محرک عقب به میراث ۵ توربو نزدیک مانده، اما پژو برای یادآوری 205 T16، ترکیب سه‌موتوره و چهارچرخ محرک را انتخاب کرده است. نتیجه، تقابل دو خودروی سه‌در و دونفره است که ظاهر نوستالژیک را با عملکرد خودروهای برقی امروزی پیوند می‌زنند.
البته این مقایسه میان دو محصول در مرحله یکسان نیست. رنو پس از نمایش کانسپت توربو 3E در سال ۲۰۲۲، نسخه تولید محدود ۵۵۵ اسب بخاری را در سال ۲۰۲۵ معرفی کرد. در اطلاعات منتشرشده درباره این رقابت، پژو e-T16 کانسپتی معرفی‌شده در سال ۲۰۲۶ است که عرضه نسخه تولیدی آن برای سال ۲۰۲۷ محتمل دانسته میشود. این تفاوت، هنگام مقایسه مشخصات، کابین و برنامه عرضه اهمیت دارد.
بازگشت میراث رالی با دو دستور فنی متفاوت
نقطه مشترک این دو پروژه، زنده‌کردن خاطره هاچ‌بک‌های رالی دهه ۱۹۸۰ میلادی با نیروی برق است. در نمونه‌های تاریخی، حذف صندلی‌های عقب و قرارگرفتن پیشرانه بنزینی پشت سر راننده، به شکل‌گیری شخصیت خاص خودرو کمک می‌کرد. جانشینان برقی دیگر آن پیشرانه توربوشارژ را ندارند و از چیدمان باتری و موتورهای الکتریکی برای بازتعریف همان ایده استفاده می‌کنند.
رنو برای این کار به سراغ شاسی لوله‌ای آلومینیومی اختصاصی رفته که توسط آلپین توسعه یافته است. باتری در کف قرار دارد و تقسیم وزن جلو به عقب به ۴۳ به ۵۷ می‌رسد. پژو، در مقابل، بر پلتفرم جدید STLA One استلانتیس تکیه دارد. وفاداری رنو به محرک عقب و پژو به چهارچرخ محرک، نشان می‌دهد تفاوت اصلی فقط در قدرت خروجی نیست؛ هرکدام بخشی از هویت فنی مدل تاریخی خود را دنبال می‌کنند.
مقایسه مشخصات فنی رنو 5 توربو 3E و پژو e-T16
پژو روی کاغذ ۲۶۰ اسب بخار قوی‌تر است و زمان کمتری برای رسیدن به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت نیاز دارد. در عوض، وزن اعلام‌شده رنو پایین‌تر از وزن برآوردی پژو است. مشخصات مهم دو خودرو را می‌توان در جدول زیر کنار هم دید؛ باید توجه داشت که وزن پژو تخمینی است و نباید آن را هم‌ارز یک عدد نهایی تأییدشده دانست.
| مشخصه | رنو 5 توربو 3E | پژو e-T16 |
|---|---|---|
| وضعیت معرفی | نسخه تولید محدود معرفی‌شده در ۲۰۲۵ | کانسپت معرفی‌شده در ۲۰۲۶ |
| شاسی یا پلتفرم | شاسی لوله‌ای آلومینیومی اختصاصی، توسعه‌یافته توسط آلپین | پلتفرم STLA One استلانتیس |
| تعداد موتور برقی | ۲ موتور | ۳ موتور |
| قدرت مجموع | ۵۵۵ اسب بخار | ۸۱۵ اسب بخار |
| سامانه انتقال نیرو | محرک عقب | چهارچرخ محرک |
| شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت | کمتر از ۳.۵ ثانیه | ۲.۵ ثانیه |
| ظرفیت باتری | ۷۰ کیلووات‌ساعت | ۸۵ کیلووات‌ساعت |
| وزن | ۱۴۵۰ کیلوگرم | حدود ۱۶۳۲ کیلوگرم؛ برآورد منبع |
| تقسیم وزن جلو و عقب | ۴۳ به ۵۷ | ذکر نشده |
| شارژ سریع | ۱۵ تا ۸۰ درصد در حدود ۱۵ دقیقه | ۱۰ تا ۸۰ درصد در حدود ۱۵ دقیقه |
| اندازه رینگ | ۲۰ اینچ | ۲۱ اینچ |
درباره پژو، نسبت وزن به قدرت کمتر از ۲ کیلوگرم به‌ازای هر اسب بخار نیز مطرح شده است؛ عدد حدود ۱۶۳۲ کیلوگرم در منبع، برآوردی مرتبط با همین نسبت است. همچنین برای باتری ۸۵ کیلووات‌ساعتی آن، انرژی کافی برای سه دور متوالی پیست نوربرگ‌رینگ عنوان شده است. این داده را نباید به برد جاده‌ای یا زمان ثبت‌شده در پیست تعمیم داد.
زمان شارژ هر دو نزدیک به ۱۵ دقیقه اعلام شده، اما بازه یکسانی ندارند: رنو از ۱۵ درصد و پژو از ۱۰ درصد به ۸۰ درصد می‌رسند. بنابراین برابر بودن زمان، به‌تنهایی برای یکسان دانستن عملکرد شارژ کافی نیست؛ ظرفیت باتری‌ها نیز متفاوت است.
بدنه سه‌در؛ شباهت به گذشته بدون تکرار کامل آن
رنو با گلگیرهای برجسته و تناسباتی نزدیک به ۵ توربو، مسیر آشناتری را در طراحی دنبال می‌کند. چراغ‌های LED، جزئیات آیرودینامیکی جدید و رینگ‌های ۲۰ اینچی، این فرم قدیمی را به یک خودروی امروزی تبدیل کرده‌اند. پژو برای یادآوری ۲۰۵ بیشتر بر تناسب شیشه‌ها، نوار قرمز بدنه و چراغ‌های عقب با فرم جعبه‌ای تکیه دارد.
در e-T16، گرافیک سه‌خطی چراغ‌های LED جلو و عقب به‌عنوان امضای محصولات آینده پژو مطرح شده است. رینگ‌های ۲۱ اینچی و لاستیک‌های پهن‌تر محور عقب نیز تفاوت دیگری با رنو ایجاد می‌کنند. بااین‌حال، زبان کلی هر دو خودرو مسابقه‌ای است: ورودی‌های بزرگ سپر، اسپلیتر جلو، خروجی هوای گلگیرها، رکاب‌های عمیق، دیفیوزر بزرگ و بال سقفی در هر دو دیده میشود.
حفظ ساختار سه‌در، انتخاب مهم دیگری است. درحالی‌که هاچ‌بک‌های پنج‌در فراگیر شده‌اند، این دو مدل برای نزدیک‌ماندن به شخصیت نمونه‌های قدیمی، دسترسی و فرم بدنه متفاوتی دارند؛ انتخابی که با کابین دونفره آن‌ها نیز هماهنگ است.
کابین مسابقه‌ای با تفاوت در فرمان و فضای بار
داخل رنو، فرمان متعارف‌تر و نمایشگرهای دیجیتال برگرفته از R5 E-Tech دیده میشود؛ ترکیبی که با وضعیت آن به‌عنوان خودروی تولیدی تناسب دارد. پژو در کانسپت e-T16 رویکرد متفاوتی نشان می‌دهد: فرمان هایپراسکوئر با نمایشگر داخلی و صفحه‌آمپر سرتاسری ۲۱ اینچی، فضای آینده‌نگرانه‌تری می‌سازند. نهایی‌بودن این جزئیات برای نسخه تولیدی را نمی‌توان از وضعیت کانسپت نتیجه گرفت.
هر دو خودرو صندلی‌های مسابقه‌ای، رول‌کیج‌های رنگی و اهرم عمودی ترمزدستی هیدرولیکی دارند؛ تجهیزی که برای دریفت و چرخاندن سریع خودرو در پیچ‌های تند در نظر گرفته شده است. در کاربرد روزمره، رنو به‌واسطه صندوق عقب معمولی کمی برتری دارد. بخش عقب پژو به‌صورت یکپارچه رو به بالا باز میشود و موتورهای برقی و اجزای تعلیق را نمایان می‌کند؛ راهکاری نزدیک‌تر به خودروهای مسابقه‌ای.
قیمت، تیراژ و برنامه عرضه چه تفاوتی دارند؟
برای رنو، برنامه تولید و قیمت مشخص‌تری ارائه شده است؛ اما درباره پژو هنوز باید میان احتمال عرضه و جزئیات قطعی فروش فاصله گذاشت.
- رنو 5 توربو 3E: تولید محدود به ۱٬۹۸۰ دستگاه، قیمت پایه ۱۶۰ هزار یورو و آغاز تحویل از سال ۲۰۲۷ در اروپا، خاورمیانه، ژاپن و استرالیا.
- پژو e-T16: احتمال ورود نسخه تولیدی به بازار در سال ۲۰۲۷ مطرح شده است؛ قیمت و تیراژ تولید در اطلاعات ارائه‌شده مشخص نیست.
در نتیجه، رنو را می‌توان با اطلاعات روشن‌تری درباره خرید و تحویل ارزیابی کرد. جذابیت اعداد پژو بیشتر است، اما تا روشن‌شدن مشخصات نسخه تولیدی و شرایط عرضه، مقایسه اقتصادی کامل میان آن‌ها ممکن نیست.
کدام رویکرد جذاب‌تر است؟
اگر معیار، قدرت و شتاب اعلام‌شده باشد، پژو e-T16 دست بالاتر را دارد. رنو 5 توربو 3E در مقابل، وزن کمتر، ساختار محرک عقب، فضای بار متعارف‌تر و برنامه تولید مشخص‌تری ارائه می‌کند. انتخاب میان آن‌ها بیش از یک رقابت عددی، انتخاب میان دو برداشت از میراث رالی است؛ ضمن آنکه مقایسه یک محصول تولید محدود با یک کانسپت، همچنان نیازمند احتیاط است.
برای خریدارانی که به‌جای این مدل‌های خاص، گزینه‌ای متناسب با بودجه بازار داخلی می‌خواهند، در خودروشاپ امکان خرید اقساطی خودرو کارکرده مدل ۱۳۹۰ به بالا، با شرایط منعطف و ضمانت معتبر تا سقف ۸۰۰ میلیون تومان فراهم است.
نظرات کاربران
نظرات کاربران