پلیموت رود رانر ۱۹۷۵؛ پایان نسخه مستقل با فروش ۷٬۱۸۳ دستگاه و یک نمونه ۱۹٬۵۰۰ دلاری

پلیموت رود رانر مدل ۱۹۷۵ نقطه پایان نسخه مستقل یکی از شناخته‌شده‌ترین خودروهای عضلانی آمریکا بود؛ مدلی که روزگاری با ترکیب قیمت مناسب و پیشرانه قدرتمند مشتری جذب می‌کرد، اما در آخرین سال حضور خود روی پلتفرم B-Body فقط ۷٬۱۸۳ دستگاه فروش داشت. بدنه رسمی‌تر، کابین مجهزتر و فاصله‌گرفتن از شخصیت اولیه نیز نتوانست مسیر فروش آن را تغییر دهد.

معرفی یک نمونه سالم از این خودرو در گوتنبرگ ایالت آیووا، فرصتی برای مرور همین تغییر مسیر است. این کوپه با موتور اصلی ۵.۲ لیتری V8 و گیربکس اتوماتیک سه‌سرعته، با قیمت درخواستی ۱۹٬۵۰۰ دلار عرضه شده است؛ خودرویی که ارزش بررسی آن بیش از هر چیز به کمیابی، اصالت مجموعه فنی و جایگاهش در تاریخ رود رانر برمی‌گردد، نه برخورداری از بزرگ‌ترین موتور قابل سفارش.

از یک ماسل‌کار اقتصادی تا آخرین رود رانر مستقل

رود رانر در سال ۱۹۶۸ با هدف عرضه یک ماسل‌کار ارزان‌قیمت و در دسترس معرفی شد. استقبال اولیه نشان داد این فرمول برای بازار آن دوره مناسب بوده است: فروش سال نخست از ۴۴ هزار دستگاه گذشت و در سال ۱۹۶۹ به بیش از ۸۱ هزار دستگاه رسید. این اعداد، فاصله چشمگیر جایگاه اولیه خودرو با وضعیت آن در میانه دهه هفتاد را نشان می‌دهند.

بخش مهمی از هویت رود رانر به پلتفرم B-Body گروه کرایسلر مربوط می‌شد؛ ساختاری که نخستین بار در سال ۱۹۶۲ معرفی شد و زیربنای خودروهایی مانند پلیموت GTX، دوج چارجر و دوج سوپربی بود. نصب پیشرانه‌های قدرتمندی مانند همی روی محصولات این خانواده، B-Body را به یکی از نام‌های مهم عصر طلایی ماسل‌کارهای موپار تبدیل کرد.

پس از سال ۱۹۷۱ و کاهش نسبت تراکم پیشرانه‌ها، نام‌هایی مانند سوپربی و GTX از صحنه کنار رفتند، اما رود رانر چند سال بیشتر دوام آورد. مدل ۱۹۷۵ آخرین رود رانری بود که روی B-Body ساخته شد و نسخه مستقل آن در پایان همان سال از خط تولید کنار رفت. البته پایان این خودرو با پایان نامش یکسان نبود: نشان رود رانر تا سال ۱۹۸۰ روی محصولات پلیموت دیده می‌شد و ادامه حیات آن به یک پکیج ظاهری برای مدل کامپکت ولار محدود شد.

نسل سوم چرا به پلیموت فیوری نزدیک شد؟

سال ۱۹۷۵ آغاز نسل سوم رود رانر بود، اما این تغییر نسل به معنای بازگشت به فرمول ساده و اقتصادی سال‌های نخست نبود. طراحی بدنه حالتی رسمی‌تر و تشریفاتی‌تر پیدا کرد و شباهت آن به پلیموت فیوری بسیار بیشتر شد. کابین لوکس‌تر و تجهیزات رفاهی بیشتر نیز همین جهت‌گیری را تکمیل می‌کردند.

این تصمیم را باید در شرایط بازار دهه هفتاد دید. با افول تقاضا برای ماسل‌کارها، بسیاری از خودروسازان آمریکایی تلاش می‌کردند محصولات سایز متوسط خود را به خودروهای لوکس شخصی نزدیک کنند. پلیموت هم برای حفظ مشتریان، رود رانر را در همین مسیر قرار داد؛ بااین‌حال، نتیجه فروش نشان داد نسخه جدید نتوانسته است موفقیت تجاری فیوری را تکرار کند.

این تغییر هویت، مدل ۱۹۷۵ را به نمونه‌ای متفاوت در تاریخ رود رانر تبدیل می‌کند: خودرویی با نامی برخاسته از دوران اوج عضلانی‌ها، اما با ظاهر و امکاناتی متناسب با سلیقه دیگری از بازار.

آمار فروش؛ کمیابی با محبوبیت یکسان نیست

فروش ۷٬۱۸۳ دستگاهی رود رانر در سال ۱۹۷۵، ضعیف‌ترین نتیجه ثبت‌شده برای این خودرو بود. این رقم نه‌تنها از سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴ پایین‌تر قرار گرفت، بلکه رکورد منفی قبلی سال ۱۹۷۲ را هم پشت سر گذاشت. مقایسه با فیوری، دشواری موقعیت رود رانر را روشن‌تر می‌کند.

تیراژ پایین، مدل ۱۹۷۵ را به نایاب‌ترین نسخه رود رانر در خانواده B-Body تبدیل کرده است، اما همین آمار از استقبال محدود خریداران هنگام عرضه خبر می‌دهد. بنابراین، کمیابی امروز را نباید با محبوبیت تجاری آن زمان یکی دانست. همچنین فروش ضعیف به‌تنهایی معیاری برای قضاوت درباره جذابیت طراحی بدنه برای علاقه‌مندان امروزی نیست.

موتورهای قابل سفارش و ترکیب فنی نمونه آیووا

نمونه معرفی‌شده در آیووا با موتور پایه ۵.۲ لیتری هشت‌سیلندر Vشکل از کارخانه خارج شده است. برای علاقه‌مندان به پیشرانه‌های حجیم، نداشتن موتور بلوک‌بزرگ ممکن است نکته مطلوبی نباشد؛ به‌خصوص که خریداران مدل ۱۹۷۵ امکان سفارش موتورهای ۵.۹ و ۶.۶ لیتری را نیز داشتند. بااین‌حال، این خودرو همچنان پیشرانه اصلی کارخانه را حفظ کرده است.

این اعداد دو سطح متفاوت از کمیابی را نشان می‌دهند: ۳٬۷۳۵ دستگاه به تمام خودروهای مجهز به موتور پایه مربوط است، درحالی‌که رقم ۲٬۳۸۴ دستگاه، ترکیب مشخص همین موتور با گیربکس اتوماتیک سه‌سرعته را توصیف می‌کند.

وضعیت نمونه ۵۱ ساله و قیمت پیشنهادی فروشنده

در گزارش منتشرشده در جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، این رود رانر به‌عنوان نمونه‌ای ۵۱ ساله در شهر گوتنبرگ ایالت آیووا معرفی شده است. خودرو با وجود آثار محدود کارکرد و استهلاک جزئی، در وضعیت نگهداری بسیار خوبی توصیف شده و حفظ موتور کارخانه‌ای، از نکات مهم آن است.

مالک برای فروش این کوپه ۱۹٬۵۰۰ دلار درخواست کرده و پذیرای پیشنهاد خریداران است. این مبلغ، قیمت پیشنهادی فروشنده است، نه رقم یک معامله نهایی. برای یک کلاسیک کم‌تیراژ موپار، چنین عددی می‌تواند توجه‌برانگیز باشد؛ بااین‌حال، اطلاعات موجود برای نتیجه‌گیری قطعی درباره ارزش خرید یا هزینه‌های احتمالی نگهداری کافی نیست.

این رود رانر برای چه علاقه‌مندی جذاب است؟

رود رانر ۱۹۷۵ بیشتر مناسب کسی است که به آخرین فصل نسخه مستقل این نام، طراحی متفاوت نسل سوم و اصالت فنی اهمیت می‌دهد. نمونه آیووا بزرگ‌ترین موتور فهرست سفارش را ندارد، اما ترکیب کم‌تیراژ پیشرانه و گیربکس، وضعیت توصیف‌شده و قیمت درخواستی آن، دلایل مشخصی برای بررسی بیشتر فراهم می‌کنند. تصمیم خرید باید بر پایه وضعیت واقعی خودرو باشد، نه صرفاً کمیابی یا نشان رود رانر.

برای خریدارانی که به‌جای یک کلاسیک آمریکایی، به دنبال خودروی کارکرده جدیدتر هستند، در خودروشاپ امکان خرید اقساطی خودرو کارکرده مدل ۱۳۹۰ به بالا، با شرایط منعطف و ضمانت معتبر تا سقف ۸۰۰ میلیون تومان فراهم است.

سوالات متداول