خرید خودرو
برای بسیاری از علاقه‌مندان ایرانی، نام هیلمن (Hillman) بیش از هر چیز با مدل اونجر (Avenger) گره خورده است؛ خودرویی که نامش در فارسی به معنای انتقام‌جوست. با این حال، سابقه این برند بریتانیایی بسیار قدیمی‌تر از اونجر است و ریشه‌های آن به سال‌های آغازین قرن بیستم بازمی‌گردد. هیلمن را باید یکی از باسابقه‌ترین خودروسازان تاریخ بریتانیا دانست.
ایران ناسیونال، که بعدها با نام ایران‌خودرو شناخته شد، هیلمن اونجر را در دهه ۱۹۷۰ میلادی وارد بازار ایران کرد. این مدل در مقایسه با هیلمن هانتر، یا همان روتس ارو (Hunter یا Arrow؛ خودرویی که در ایران با نام پیکان شناخته میشود)، نتوانست فروش و محبوبیت مشابهی به دست آورد. اونجر با وجود تولید در بازارهای گوناگون جهان، در ایران به خودرویی کم‌شمار تبدیل شد و امروزه تنها نمونه‌های محدودی از این سدان کوچک در میان خودروهای کلاسیک بریتانیایی کشور دیده میشود.
در این قسمت از تست و بررسی خودرو، سراغ یک دستگاه هیلمن اونجر سدان ۱۶۰۰ DL رفته‌ایم؛ مدلی که از نظر تاریخی در میان خودروهای بریتانیایی دهه ۱۹۷۰ جایگاه قابل‌توجهی دارد، اما در بازار ایران هرگز نتوانست به جایگاهی هم‌سطح پیکان دست پیدا کند. خودروشاپ به‌عنوان پلتفرم تخصصی خرید و فروش خودرو، خدمات کارشناسی فنی و امکان خرید اقساطی بدون ضامن را نیز در اختیار کاربران قرار می‌دهد.
هیلمن اونجر چگونه شکل گرفت؟
هیلمن فعالیت خود را در سال ۱۹۰۷ آغاز کرد و سه سال بعد، نام این مجموعه به شرکت خودروسازی هیلمن تغییر یافت. این شرکت در ابتدای مسیر، به طراحی و ساخت دوچرخه مشغول بود و بعدها وارد صنعت خودرو شد. نقطه عطف مهم در مسیر رشد هیلمن، پیوستن آن به گروه بزرگ روتس (Rootes) بود؛ اتحادی که باعث شد محصولات هیلمن در کنار دیگر برندهای زیرمجموعه این گروه توسعه پیدا کنند و به بازارهای بیشتری راه یابند.
اونجر از چند منظر در تاریخ صنعت خودرو، به‌ویژه در بریتانیا، مدلی قابل‌توجه محسوب میشود. این خودرو نخستین و در عین حال آخرین محصولی بود که در دوران مالکیت روتس و پس از ورود کرایسلر آمریکا به این مجموعه در سال ۱۹۶۷، تحت مدیریت بخش اروپایی کرایسلر طراحی و تولید شد. به همین دلیل، بخشی از مشخصات ظاهری و فنی اونجر از رویکرد طراحی خودروهای آمریکایی آن دوره تأثیر پذیرفت.
گروه روتس تنها یک برند خودروسازی نبود و چندین نام تجاری را در ساختار خود جای داده بود. محصولات این گروه گاهی با تغییرات محدود و نام‌های متفاوت در بازارهای گوناگون عرضه می‌شدند. هیلمن اونجر نیز در کشورهای مختلف با عناوینی مانند کرایسلر اونجر، تالبوت اونجر، داج اونجر، سانبیم اونجر و پلیموث کریکت تولید شد. نسخه‌های این خودرو در بازارهایی همچون برزیل، آرژانتین، اروگوئه، آفریقای جنوبی، کلمبیا، نیوزیلند، آمریکا و کانادا حضور داشتند. تولید اونجر با نشان پلیموث نیز اهمیت تاریخی ویژه‌ای داشت؛ زیرا این مدل پس از توقف تولید پلیموث PB در سال ۱۹۳۲، نخستین محصول چهارسیلندر این برند به شمار می‌رفت.
ترکیب طراحی بریتانیایی و نگاه آمریکایی
حضور کرایسلر در روند توسعه اونجر، این خودرو را با چند ویژگی کم‌سابقه همراه کرد. برای نمونه، جلوپنجره پلاستیکی یکپارچه آن در زمان خود بزرگ‌ترین قطعه پلاستیکی تولیدشده در صنعت خودروسازی بریتانیا بود. این ویژگی در دوره‌ای معرفی شد که بیشتر خودروهای بریتانیایی همچنان از جلوپنجره‌های فلزی استفاده می‌کردند و استفاده گسترده از پلاستیک در نمای بیرونی هنوز رواج نیافته بود.
بدنه اونجر با فرم نیمه فست‌بک و ابعاد ۴۰۸۹ میلی‌متر طول، ۱۵۷۵ میلی‌متر عرض و ۱۳۴۶ میلی‌متر ارتفاع شکل گرفته است. فاصله محوری ۲۴۸۹ میلی‌متری این سدان کوچک نیز با الگوهای رایج طراحی خودروهای آمریکایی دهه ۱۹۷۰، به‌خصوص فرم موسوم به «بطری نوشابه‌ای» یا Coke Bottle، ارتباط دارد. ترکیب دو رنگ بدنه و سقف روکش‌دار در برخی نسخه‌ها نیز یادآور سبک خودروهای آمریکایی دهه ۱۹۵۰ است؛ سبکی که بعدها در خودروهایی مانند پیکان هم دیده شد.
اونجر در گروه سدان‌های کوچک قرار می‌گیرد و ابعاد آن حتی با معیارهای امروزی نیز بسیار فشرده به نظر می‌رسد. برای درک بهتر اندازه خودرو، می‌توان آن را با پژو ۲۰۶ مقایسه کرد؛ فاصله محورهای اونجر حدود ۴۷ میلی‌متر کمتر و طول آن تقریباً ۲۵۴ میلی‌متر بیشتر از ۲۰۶ است، در حالی که عرض پژو ۲۰۶ حدود ۷۷ میلی‌متر بیشتر محاسبه میشود. البته باید توجه داشت که اونجر در دهه ۱۹۷۰ و متناسب با نیاز بازار اروپا ساخته شد؛ بازاری که خیابان‌های باریک و محدودیت فضا، خودروسازان را به سمت تولید مدل‌های کوچک‌تر سوق می‌داد. این مقایسه با وجود اختلاف نسل‌ها، ابعاد بسیار جمع‌وجور هیلمن را به‌خوبی نشان می‌دهد.
تناسبات بدنه اونجر با آنچه معمولاً از هماهنگی هندسی در طراحی خودرو انتظار داریم، تفاوت دارد. فرم کلی خودرو کمی نامتعارف، حجیم و حتی در نگاه نخست اندکی برآمده به نظر می‌رسد. نمای جلویی، به‌خصوص در نسخه‌های مجهز به چراغ‌های گرد، شباهت قابل‌توجهی به پیکان دارد؛ شباهتی که با توجه به ریشه مشترک هر دو مدل در گروه روتس، کاملاً قابل توجیه است. با این حال، شاخص‌ترین جزئیات طراحی اونجر را باید در چراغ‌های عقب بومرنگی آن جست‌وجو کرد؛ عنصری که هویت بصری خودرو را شکل می‌دهد و تشخیص آن را حتی از فاصله زیاد آسان می‌کند.
نمونه حاضر با وجود قرار گرفتن در تیپ پایه DL، به لطف نوارهای تزئینی مشکی روی خط شانه، گلگیرهای عقب با فرم عضلانی و رینگ‌های دو رنگ مشکی و کرومی مینی‌لایت (Minilite)، ظاهر چشمگیرتری پیدا کرده است. ریشه این نوع رینگ به خودروهای مسابقه‌ای مینی در دهه ۱۹۶۰ بازمی‌گردد، اما طراحی آن به‌سرعت در میان خودروهای بریتانیایی محبوب شد. بعدها رینگ‌های مینی‌لایت به بازار خودروهای آمریکایی نیز راه پیدا کردند و در خودروهایی مانند فورد ماستنگ، شورولت کامارو، داج چلنجر و پلیموث کودا، به‌ویژه در رقابت‌های ترنس‌امریکن SCCA، مورد استفاده قرار گرفتند.
کابین هیلمن اونجر، مخصوصاً در تیپ DL، به‌روشنی اقتصادی بودن خودرو را نشان می‌دهد. فضای داخلی بسیار ساده طراحی شده و حتی در مقایسه با پیکان‌های همان دوره نیز کم‌تجمل‌تر به نظر می‌رسد. احتمالاً همین سطح پایین‌تر تجهیزات و کیفیت بصری کابین یکی از دلایلی بود که اونجر نتوانست در بازار ایران به اندازه هانتر موفق باشد. تیپ‌های بالاتر نیز تفاوت چشمگیری ایجاد نمی‌کردند و هیچ‌یک از نسخه‌های اونجر را نمی‌توان محصولی لوکس یا مجهز دانست.
داشبورد از یک قطعه پلاستیکی بزرگ و ساده تشکیل شده و خبری از تزئینات چشمگیر یا مجموعه‌ای متنوع از کنترل‌ها در آن نیست. پشت این داشبورد، صفحه آمپر مستطیلی و افقی قرار دارد؛ سبکی که در خودروهای کلاسیک دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی رواج زیادی داشت. این مجموعه، سرعت خودرو، دمای مایع خنک‌کننده موتور و میزان سوخت باک ۴۵ لیتری را نمایش می‌دهد. دریچه‌های تهویه نیز بیشتر برای توزیع هوای بخاری کاربرد دارند و این نسخه از اونجر به سیستم تهویه مطبوع مجهز نیست. در مقابل، ترکیب دو رنگ زرد و زرشکی در پوشش صندلی‌ها و رودری‌ها، از یکنواختی فضای کابین کم کرده و هماهنگی مناسبی با رنگ‌بندی بدنه ایجاد می‌کند.
در ارزیابی فضای کلی خودرو باید هیلمن هانتر یا روتس ارو را نیز در نظر گرفت. هانتر از نظر طول بدنه و فضای داخلی، خودرویی بزرگ‌تر و کاربردی‌تر بود و برای استفاده خانوادگی و رفت‌وآمد روزانه انتخاب مناسب‌تری محسوب می‌شد. بنابراین اونجر در بخش خودروهای اقتصادی بازار ایران، نتوانست رقیبی جدی برای پیکان ایجاد کند.
اقتصادگرایی با امضای بریتانیا
روتس در اصل یک خودروساز بریتانیایی با تمرکز بر تولید انبوه و محصولات اقتصادی بود؛ بنابراین نباید از هیلمن اونجر انتظار یک سدان لوکس یا پرتوان داشت. این خودرو با هدف ارائه یک محصول کوچک، ساده و مقرون‌به‌صرفه ساخته شد و از پیشرانه‌ای استفاده می‌کرد که با دیگر محصولات گروه روتس اشتراکات فنی داشت. موتور اونجر یک نمونه چهارسیلندر، هشت‌سوپاپ و تمام‌چدنی بود که در ساختار انتقال نیرو، آرایش موتور جلو و محور محرک جلو را به کار می‌گرفت.
خرید اقساطی خودرو از خودروشاپ
اگر بودجه‌ی نقدی کامل را ندارید، در خودروشاپ می‌توانید خودرو را به‌صورت اقساطی و بدون ضامن تهیه کنید. همه‌ی خودروها پیش از تحویل، بدنه و فنی کارشناسی می‌شوند تا دقیقاً همان خودروی سالمی را بگیرید که ارزش قیمتش را دارد.
نظرات کاربران
نظرات کاربران